Εύθραυστη

Και τότε σηκώθηκε
κι είπε έναν
μικρό μονόλογο
σαν να είχε σκεφτεί
και προβάρει τα λόγια
καιρό πριν
είπε, η στιγμή
είναι εύθραυστη
το ξέρεις
θέλει προσοχή πολλή
και δεν μπορείς
αχ δεν μπορείς
παρά να κυλήσεις
να διαβείς μαζί της
κι έτσι να περάσεις
από τη μια μεριά
στην άλλη
γιατί η στιγμή
δεν στέκεται
δεν συλλογίζεται
υπάρχει μόνο
γιατί υπάρχουμε
κι όπως περνάει
περνάμε
γι' αυτό
σήμερα θα γελάω
κι ακόμα θα έχω
τη γεύση σου
σαν ζωντανή ανάμνηση
αναπαράγοντάς τη
μέσα στο λαβύρινθο του νου
πάλι και πάλι
ως την επόμενη φορά
πρόσεχε λοιπόν
τη στιγμή
σιγά και σιωπηλά
είναι εύθραυστη
όπως κι εμείς