Μικρό καλοκαίρι

Είναι που ήξερα

πως ήσουν από πάντα

για μένα

μονάχα

τίποτα άλλο

πες μου τώρα 

την πόρτα πώς ν' ανοίξω

πες μου 

απ τα χέρια μου

τα άδεια

πώς ν΄ αφήσω

η μέρα να γλιστρήσει

σα σκιά 

πώς να πω

ένα γεια

και να επιστρέψω

στο κέλυφος 

του κόσμου

τ' αδειανό

δεν έχω, κοίτα, 

παρά μόνο δυο φτερά

κρυμμένα

πίσω απ΄ τη σιωπή μου

κι είναι που θέλω

κι άλλο τόσο το ποθώ:

 - να πετάξουμε

-  να φωνάξουμε

να ξυπνάμε 

ο ένας 

για τον άλλο

κρατώντας το χέρι

για ν΄αντέξουμε

να πονέσουμε

και να πιστέψουμε

στο μικρό 

ολοδικό μας

καλοκαίρι

Δεν έχω, κοίτα, 

παρά μόνο δυο φτερά

που τα διπλώνω
κάθε αυγή προσεκτικά
και τα φυλάω
κάτω απ' το άδειο μαξιλάρι