Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εδώ

Τώρα
θα έπρεπε
κανονικά
φυσιολογικά
αντί
να κάθεσαι
να μετράς
τα κύματα
στην προκυμαία
θα έπρεπε
λέμε
να κάνεις βόλτα
στην παραλία
με πόδια γυμνά
με την αλμύρα
των χειλιών
και τις ψιχάλες,
ροές αγγέλων,
στα μάγουλα
με τα χέρια
πλεγμένα
και να λες
ποτέ
μην αφήσεις
να με καταπιεί
αυτό το κύμα
ποτέ
μην επιτρέψεις
τη ζωή
να προσπεράσει
γι αυτό
ανοίγω τα χέρια
τεντώνω την καρδιά μου
μέχρι να σπάσουν οι χορδές
και σαν παλιά κιθάρα
να ηχεί
μέσα απ' τη φθορά της χρήσης
ο πιο γλυκύς ο ήχος
το πιο όμορφο βιμπράτο
οι μελωδίες
που θα 'θελες ν΄ ακούσεις
μα ποτέ
δεν έπαιξε κανείς
γι' αυτό
και μόνο
λέω
εδώ
να ζήσουμε
τώρα

Σήμερα κάτι απ' τα παλιά. Μια από τις σταθερές στο χρόνο αξίες της θρυλικής 4AD των (αιωνίως) εφηβικών μας σκοτεινών αναζητήσεων. Ταιριάζει και με το συννεφιασμένο σκηνικό, τώρα, εδώ στο camping Καστράκι, στην παραλία της Πλάκας, στο Δρέπανο του Αργολικού κόλπου...  


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα