Εσύ

Εγώ δεν είμαι
παρά ένα σπασμένο
μολυβένιο στρατιωτάκι
ένα παιχνίδι που
στα χέρια σου ακουμπάω
πέφτω, σηκώνομαι, πέφτω
στροβιλίζομαι στο πάτωμα
ανεβαίνω με μιας
στον ουρανό
απογειώνομαι στο κορμί σου
και βουτάω αποκαμωμένος
γελώντας όπως πρώτα
στο κενό του κόσμου
στον αντίλαλο των κυμάτων
στη φλύαρη καθημερινή
απουσία των ανθρώπων
ξαναγεννημένος
πόσο πιο καθαρά
πόσο πιο επώδυνα
πόσο πιο αληθινά
σαν τα μικρά παιχνίδια
στο συρτάρι ξεχασμένα
πόσο πιο βαθιά
σαν την ανάσα της νύχτας
να είμαι
εκεί που είσαι
να σβήνω εκεί που χάνεσαι
να πονάω
εκεί που καίγεσαι
να σε φτάνω
και να μη σε φτάνω
να χάνομαι
μέσα σου
να σε χορταίνω
και να μη σε χορταίνω
όταν ολόλαμπρη
και σύγκορμη
δίνεσαι
και χωρίς λόγια
λες
όσα
ποτέ
πριν
μόνο
εσύ
τώρα
πάντοτε