Φτωχό κατσαριδάκι

Το κατσαριδάκι μου
στον τοίχο
στο τασάκι μου
στα πιάτα μου
τα στοιβαγμένα
πώς ομοιάζει μου
εμένα!

Διασχίζει
την κουζίνα
Ταξιδεύει
απ' το χωλ
Περνά σύριζα
στον τοίχο
Στ' όνειρό μου
που σκεπάζει
το σκεβρό μου το κρεβάτι
μπαίνει σφήνα
και ταράζει.
Κρύβεται κάτω απ'
τα ρούχα
που στο πάτωμα
σκορπίζουν
Με σπουδή περνά
μεγάλη
έπειτα
απ' την κουζίνα
Ανιχνεύει
την αρμύρα
των κορμιών
μες το
σκοτάδι.

Ένα, τόσο δα,
δικό μου
αλλά τόσο και
δικό σου
μες τη νύχτα
εποπτεύει
Κι από των κορμιών
τη θέρμη
ως κι αυτό, δες,
ξενυχτά.
ψιθυρίζοντας
μαζί μας
τα μικρά του
μυστικά
Τέλος
κρύβεται
μονάχο
το ξημέρωμα
σαν έρθει
Μέχρι
το άλλο  πάλι
βράδυ
στου έρωτα
την αγρυπνία
θα 'ναι κει
κι αυτό
παρόν,
το ζωύφιο
ζαβόν!