Ακροβάτες

Δες, στο κορμί,

γυμνά σπαθιά,

τα χέρια σμίγουν

Κι εκεί στο φως 

αναρριγούν

βαθιά ποτάμια

Πάνω στα βράχια 

εμείς, για δες, 

σιμά στον ήλιο

Ίδιοι το φως

μονάχα εμείς
μες τη φωτιά του 

Σαν εραστές 

και σαν παιδιά

της προσμονής

Σαν ανυπόταχτοι Σεβάχ 

και σαν ικέτες

Σαν μεθυσμένοι ακροβάτες

στο κατάρτι

που όλο ζυγίζονται 

στο άκρο

κι όλο στέκουν

μ' αυτή τη ζάλη

στου μετέωρου το άλμα

Με ένα σώμα

μ' ένα βήμα

που όλο στέργει

για να τελειώσει στο
"σε θέλω" 

και στο "τώρα"