Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

In a mood

Δε μου φτάνει μια στιγμή
να ξεχαστώ
Γυρνώ στο πλάι κι όλα πάλι
είν' εδώ
Σαν ξένο σώμα κάθε μέρα
κουβαλώ
Γυρνώ στο σπίτι κι όλα φταίνε
Ως εδώ

Είν' ένας φαύλος κύκλος

Ένας χαμένος κήπος
Σαν ξεχασμένος στίχος
που στο μυαλό κολλάει

Είναι μια ειρωνεία

Ανάξια τυραννία
Χαμένη Ερινύα
Καρδιά μου που γερνάει


Ώσπου θα φτάσει ένα σημάδι

οριστικό
Ό,τι τελειώνει θα έχει τέλος
βιαστικό
Είναι του χρόνου το χαρτιά
σημαδεμένα
Όσα σου δίνει παίρνει πίσω
μαζεμένα

Είν' ένας φαύλος κύκλος

Ένας χαμένος κήπος
Σαν ξεχασμένος στίχος
που στο μυαλό κολλάει

Είναι μια ειρωνεία

Ανάξια τυραννία
Χαμένη Ερινύα
Καρδιά μου που γερνάει


Και για το δρόμο ούτε τσιγάρο

ούτε λεπτό
Μόνο ένα βλέμμα απ΄τ΄αυτοκίνητο
κλεφτό
Σε μια πορεία που οδηγεί
χωρίς σκοπό
Σαν τις ψιχάλες που κυλάνε
στο καπό 

Είν' ένας φαύλος κύκλος

Ένας χαμένος κήπος
Σαν ξεχασμένος στίχος
που στο μυαλό κολλάει

Είναι μια ειρωνεία

Ανάξια τυραννία
Χαμένη Ερινύα
Καρδιά μου που γερνάει








Σχόλια

  1. ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΜΙΑ ΣΟΥΠΕΡ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ ΕΜΜΜΜ ΡΟΚΙΑ ΣΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΗ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κοίτα να δεις... και τώρα ακούω Πλιάτσικα στον "Χρώμα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις