Η δική μου λήθη

Θα σε ξυπνούσα απαλά
για μια φορά να σμίγαμε μονάχα
γυμνοί στη θάλασσα
πριν την αυγή
Στων κορμιών μας τις χίμαιρες νύχτες
με τα χέρια σφιχτά αγκιστρωμένα
Στον έρημο κόσμο
παραδομένοι. Στου Σείριου
την ξέμακρη λάμψη
για παντα ξεχασμένοι

Θέλησα να κεντήσω το σώμα σου
με τη διάφανη της άλμης αψάδα
Κει στης ακτής τα πρωτόφαντα όνειρα
με τις εκλάμψεις των κύκνειων άστρων

Και συλλογίστηκα πολλές φορές
Και παραδέχτηκα άλλες τόσες:
Αναρίθμητα σώματα
Φιλιά που δεν δόθηκαν
Λόγια που δεν ειπώθηκαν
Στερνά αντίο που δεν
τα πήρε το κύμα
Τα μαλλιά σου
που δεν ανέμισαν
λυτά στ' ακρογιάλι

Σε είπα "λήθη"
Από καιρό πριν σε είχα ξεχάσει
μα σε περίμενα πάντα θαρρείς
Με την κρυφή αγωνία του πόθου
Και ήταν όλα ξανά ειπωμένα
Χωρίς φωτιά, χωρίς ανάσες που καίνε
Χωρίς σημάδια από ξένα φιλιά
Και ήταν όλα καλά σκεπασμένα
με υποσχέσεις βαριές, σκοτεινές
που δε μιλάνε γι' αλήθειες παλιές

Μονάχα σκόνη και λέξεις βουβές

Μονάχα λήθη
και σκόρπιες σιωπές