Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Reunited

 

Ακολουθούμε
αυτή τη λεπτή τεθλασμένη γραμμή
που συνδέει το πριν
με το ύστερα
κι ένα διαρκές παρόν
που όλο διαφεύγει
έπειτα κοιτάζεις πίσω
και ξαφνικά
η γραμμή του κυματισμού
χάνεται κάπου μακριά
στα αχανή μήκη
ο ορίζοντας πλαταίνει
μιλάς και ακούς τη φωνή σου
να επιστρέφει ραπίζοντας
αγγίζεις 
και νιώθεις τα μουδιασμένα κύτταρα
να κλυδωνίζονται
βήμα βήμα
θα πορευτούμε στο εξής
με περίσκεψη και φειδώ
με επίγνωση
της ανακολουθίας
που μας συνέχει
χωρίς όμως
- προς Θεού- 
τον ύπουλο μύκητα
της νοσταλγίας
που εισχωρεί 
κάτω απ' τον ταραγμένο ύπνο
και δουλεύει λάθρα
ενάντια στους νόμους
της αείζωης λήθης
αδέρφια μου
σας ασπάζομαι
με εγκράτεια και επισφάλεια
έχοντας απλώσει ρίζες
κόντρα στους γκρεμούς
ισορροπώντας
στα τρίσβαθα 
και στα άωρα ύψη
μην με κατακρίνετε
που πολεμάω τη δίψα
με τρεις σταγόνες μνήμη
και μια χούφτα μαύρους σβόλους χώμα


Τι είναι θάνατος;

"Θάνατος είναι η καταστροφή τής καθ’ έναν ωρισμένον τρόπον ωργανωμένης οργανικής ύλης και γενικώς η καταστροφή του φαινομένου της ατομικότητος, της συστάσεως του όντος αυτού, διά της αναλύσεως των απαρτιζόντων αυτό στοιχείων».
(Α. Παπανδρέου, εφηβικές σημειώσεις)


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις