maxi

περιφέρομαι
στα παλιά ρηθέντα

κάποιες φορές

εκών άκων

κι όλα μου φαίνονται

σαν μπαγιάτικα

μεθεορτινά φαγητά

σε ταπεράκια

που θα κρατήσουν καμπόσο

έτσι δεν αντέχω συνήθως

να περιφέρομαι ασκόπως

σε όσα για κάποιον λόγο έχουν ειπωθεί

ώσπου τυχαία 

συναντάς την είδηση

κι είναι σαν να σκοντάφτεις

σε μια πλάκα

που αυθάδικα προεξέχει

από το λείο πεζοδρόμιο

για να σου λέει

πρόσεχε

οι δρόμοι δεν είναι σταθεροί

δεν υπάρχει πάντα αύριο

ούτε και δεδομένο

να πάρει

δεν γυρίζει πίσω κανείς

δεν σταματά κανείς

όλοι φεύγουνε

πριν καν φτάσει η γιορτή

σε ένα αναγγελθέν τέλος