δεν θα είμαστε εκεί

θα έρθει
ένα πρώιμο καλοκαίρι
αλλά 
δεν θα είμαστε εκεί

θα έχουμε ξεχάσει

τα περσινά σανδάλια

στους αμμόλοφους

και τις πετσέτες 

με μια κρούστα απογοήτευσης

θα ειπωθούν πράγματα

καινούρια

νέες υποσχέσεις θα περιφέρονται

ανάμεσά μας

αλλά εμείς

δεν θα είμαστε εκεί

τα πρώιμα θα ωριμάσουν

τα ξεχασμένα θα μείνουν

σαν κορμοί σκευρωμένοι στην ακτή

οι πρώτες ακτίνες θα πέφτουν

σε γυμνές ωμοπλάτες

θα αρχίσουν ξανά να περιφέρουν

ματαιοδοξία

εμείς όμως

δεν θα είμαστε εκεί

οι γειτονιές θα απλώνονται

σαν μπουγάδες στην ταράτσα

με τη στριφογυριστή ανεμόσκαλα

ποτήρια με μπίρες

θα πηγαίνουν και θα έρχονται

ανέμελοι σκύλοι

χαρούμενα παιδικά ποδηλατάκια 

μα τι σημασία έχει

εμείς οπωσδήποτε

δεν θα είμαστε εκεί

κι αν με ρωτήσεις

καλά δεν σε νοιάζει

τόσες σελίδες χαμένες

τόσοι τίτλοι 

σ ένα άτακτο σώμα

χωρίς κεφαλή

κι εγώ θα σου πω

τι με μέλλει;

αφού

δεν θα είμαι εκεί

Τι να πώ πραγματικά για τη μουσική του Ryo Fukui. Δεν είναι ότι αυτός ο respecτful αλλά underrated- που λέμε- συνθέτης και πιανίστας έχει την εξωπραγματική δεξιοτεχνία της Hiromi Uhehara, ας πούμε και καλώς δεν την έχει, γιατί, εμένα τουλάχιστον, δεν μου βγάζει κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα τόσος περφεξιονισμός. Ωστόσο, έχει αυτό το jazz-mellow-fusion feelin, που προκαλεί, αυθόρμητα, τόσους συνειρμούς και μια αίσθηση ταξιδιού. Γι΄αυτό, όσες φορές και να ακούσω το scenery, αυτό το album του μακρινού 1976, μου φαίνεται τόσο διαχρονικό και άφθαρτο και το συναίσθημα που γεννά είναι μονίμως ανανεούμενο. Για άλλη μία φορά- είμαστε οι εμμονές μας- ποστάρω  και γουστάρω με απεριόριστο θαυμασμό και αγάπη το εμπνευσμένο, λες, απ' τα σχεδόν ανοιξιάτικα ακρογιάλια μας, Early Summer. Μια ηχητική όαση μέσα στον θόρυβο που μας κατακλύζει. Απολαύστε το, παρακαλώ.