ονειρα

Πώς να ήταν άραγε

τα πρώτα 

αδέξια μικρά μου βήματα

πώς να μ' έβλεπες τότε που

μικρό αβοήθητο πλάσμα

κρυβόμουν απ' τον κόσμο

στη μικρή γωνιά με τα στρατιωτάκια

-ωστόσο, αυτή η συνήθεια ακόμα παραμένει

μόνο που τώρα μάχουμαι μ' άλλους στρατιώτες -

ακόμα έχω μέσα μου

βαθιά γραμμένη

την πιο μακρινή μα στέρεη ανάμνηση

της πρώτης

πιο σίγουρης απ' όλες

τις αγκαλιές 

ξέρω πως είναι φοβερό

κι απατηλό

η επίκληση μιας αμετάβατης

μονιμότητας

δες μεγαλώσαμε

κι ακόμα έχουμε μέσα μας

αυτή τη φρεναπάτη

σαν μια μικρή παρηγοριά

προκαταβολική 

για τον επίλοιπο χρόνο

και με άλματα

μπρος πίσω

δεκαετίες μετρώντας

ζαλίζεσαι

αίφνης

εγώ ένα ασήμαντο παιδί

σε βλέπω τώρα

καθισμένη στα βράχια

Μικρό Καβούρι;

Άλιμος;

Πειραϊκή;

κάπου πέρα αγναντεύοντας

νέα και σίγουρη

όμορφη με τις πλατφόρμες

και τα καμπανιστά τα τζιν

τότε, σαν από τώρα

κύκλους μας φέρνει

ο καιρός

κύκλους μας ξελογιάζει

ώστε να μην κατέχουμε 

ποτέ με σιγουριά

ποιο πριν, ποιο το  μετά

μόνο εικόνες βουβές

δίχως ήχο

σ' ένα δωμάτιο σκοτεινό

βράδυ στο σπίτι που μεγάλωσα 

όσα φύγανε

έρχονται ξανά και ξανά

στα  πιο βαθιά μου όνειρα