Σαν να μην ήταν

σαν να μην ήταν έτοιμος

σαν να μην επίκειτο

μια χλιαρή βουή

τρομάζω και μ' αυτούς που μιλούν δυνατά

με μια δόση οίησης

και σιγουριάς

πώς είστε τόσο σίγουροι

- θέλω να φωνάξω

πώς δεν νογάτε την αγωνία

μέσα μου

φωλιάζει ένα υπόκωφος φόβος

διαρκώς

νομίζω πως θα σβηστούνε τα φώτα

δεν κατέχω

πώς να γιορτάζω

μα, σας λέω

δεν μου φάνηκε καθόλου έτοιμος

καθόλου σίγουρος

σαν να το σκέφτουνταν

αυτή τη φορά

μη με λαμβάνετε υπ' όψιν

θα λουφάξω τώρα στη γωνιά μου

να βγουν τα γυμνά μαχαίρια

να λιανίσουν

ό,τι απόμεινε

απ' τα λιγνά χαμομήλια

τ' άλλα άνθια

ήδη σκόρπισαν πατημένα

στην ξερή δημοσιά

που καίει τα πόδια μου

ακλουθώντας τα

χωρίς να βγαίνω πουθενά

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία

Διαβάστε περισσότερα

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο κι ανεπανάληπτο της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Διαβάστε περισσότερα

Bob

Έζησα μία καλή ζωή πηρα αγάπη, φροντίδα έγνοια και μερικές ξυλιές στον ποπό όταν έκανα μικροαταξίες μην θυμώνεις που φεύγω τώρα έτσι πρέπει να γίνει ξέρω πως όταν έρθει η ώρα δεν θα μ' αφήσεις να πονάω σε εμπιστεύομαι σ' αγαπώ είμαι τυχερή που κάποια μέρα είδες τη φωτογραφία μου σ' εκείνο το pet κι ήρθες και με πήρες Η διαδρομή μου Νέος Κόσμος- Κυψέλη τελευταία στάση Άγιος Παντελεήμων νομίζεις ότι δεν γνώρισα τη γιαγιά πάτησα όμως εκεί που πάτησε κι έχω τη μυρωδιά της γι΄αυτό και δεν ανέβαινα ποτέ στην πολυθρόνα της κράτησε ωστόσο και μια γωνίτσα στο σπίτι σου ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα ένα μακρινό ξαδερφάκι μου έρθει να τη ζεστάνει στη θέση μου Σ' αφήνω τώρα Με τρυφερές "κουτουλιές" Η Bob σου

Διαβάστε περισσότερα

Ex Post

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου