Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επεξεργασία

κι έτσι πέρασε πια
ο καιρός
κι  ούτε κανείς
αναζήτησε κανέναν
λες
κι ήταν όλοι 
ευτυχισμένοι 
μέσα στη λήθη των
τα πράγματα πήρανε
μίαν υφή
αλλιώτικη
κι ήτανε δύσκολο πια
να μιλήσεις για πράγματα
που άλλοτε ήσαντε απλά
κι ήταν ακόμα ντροπή
να αισθάνεσαι χρώματα
έτσι που
το κόκκινο, το μωβ, το βιολετί
ναι μεν τα έβλεπες'
μα τίποτα δεν ένιωθες πια
μόνο ένα μόνιμο σφίξιμο 
στο κεφάλι
που να μην μπορούν
ούτε οι καλές σκέψεις
να δραπετεύουν
ούτε άλλες άγνωστες
να εισχωρούν
έρχομαι από μια ζώνη
που ξεγλιστρά ανάμεσα'
στο πριν και το μετά
βρίσκομαι σε επεξεργασία
ίσως να αποκαλύψεις κατι
κάποτε
αναζητώντας στα δικά σου 
συρτάρια
τα δικά μου ξέρεις
όσο κι αν το προσπάθησα
δεν μπόρεσα ποτέ
να τα τακτοποιήσω
είμαι σε διαδικασία
άνοδος κάθοδος
όπως όταν
ταξιδεύεις
μέσα σ' ένα στρώμα
ιονίζουσας ασάφειας
ούτε γη ούτε ουρανός
μόνο εκφάνσεις φευγαλέες
και μια αβεβαιότητα
ως προς την 
τελική έκβαση
και τον προορισμό







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά