Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επεξεργασία

κι έτσι πέρασε πια
ο καιρός
κι  ούτε κανείς
αναζήτησε κανέναν
λες
κι ήταν όλοι 
ευτυχισμένοι 
μέσα στη λήθη των
τα πράγματα πήρανε
μίαν υφή
αλλιώτικη
κι ήτανε δύσκολο πια
να μιλήσεις για πράγματα
που άλλοτε ήσαντε απλά
κι ήταν ακόμα ντροπή
να αισθάνεσαι χρώματα
έτσι που
το κόκκινο, το μωβ, το βιολετί
ναι μεν τα έβλεπες'
μα τίποτα δεν ένιωθες πια
μόνο ένα μόνιμο σφίξιμο 
στο κεφάλι
που να μην μπορούν
ούτε οι καλές σκέψεις
να δραπετεύουν
ούτε άλλες άγνωστες
να εισχωρούν
έρχομαι από μια ζώνη
που ξεγλιστρά ανάμεσα'
στο πριν και το μετά
βρίσκομαι σε επεξεργασία
ίσως να αποκαλύψεις κατι
κάποτε
αναζητώντας στα δικά σου 
συρτάρια
τα δικά μου ξέρεις
όσο κι αν το προσπάθησα
δεν μπόρεσα ποτέ
να τα τακτοποιήσω
είμαι σε διαδικασία
άνοδος κάθοδος
όπως όταν
ταξιδεύεις
μέσα σ' ένα στρώμα
ιονίζουσας ασάφειας
ούτε γη ούτε ουρανός
μόνο εκφάνσεις φευγαλέες
και μια αβεβαιότητα
ως προς την 
τελική έκβαση
και τον προορισμό







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα