Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ατελειωτο

 αυτό το καλοκαίρι

κράτησε πολύ

κουράστηκα να περιμένω

πότε θα φύγουνε 

πότε θα γυρίσουν

λες κι ήταν 

ποτέ εδώ

λες και υπήρξαν

κουράστηκα να αποχαιρετώ

κι όλο πίσω να μένω

για τις διευθετήσεις

που πάντοτε περιμένουν

κάποιοι πρέπει να είναι

παρόντες

τόσες λέξεις 

που διαχέονται

όλα μου είναι ακατανόητα

κάποιος πρέπει 

να μαζέψει τη γραφή

ή να την εφεύρει

ή να την καταργήσει

μην αργήσεις

κατά λάθος

έκοψα τα φτερά

χωρίς να ξέρω

τώρα

όσο και να θέλω

να σε κάνω να πετάξεις 

ελεύθερο

θα μετρήσω πικρά δάκρυα

και πάλι

πρέπει να διαχειριστώ

την απογοήτευση της πλατείας

τα μάτια μου καίγονται

ωστόσο

πρέπει να παραμείνω

καταχωρίζοντας

την άγνοια του καθενός

πριν να γυρίσουν

ω αυτό το μάταιο καλοκαίρι

πρέπει να είναι όλα έτοιμα

πριν την οριστική λήθη

να αυτό είναι τελικά'

το ατελείωτο καλοκαίρι

μια προετοιμασία

για την επιστροφή

στη μεγάλη λήθη








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά