Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ατελειωτο

 αυτό το καλοκαίρι

κράτησε πολύ

κουράστηκα να περιμένω

πότε θα φύγουνε 

πότε θα γυρίσουν

λες κι ήταν 

ποτέ εδώ

λες και υπήρξαν

κουράστηκα να αποχαιρετώ

κι όλο πίσω να μένω

για τις διευθετήσεις

που πάντοτε περιμένουν

κάποιοι πρέπει να είναι

παρόντες

τόσες λέξεις 

που διαχέονται

όλα μου είναι ακατανόητα

κάποιος πρέπει 

να μαζέψει τη γραφή

ή να την εφεύρει

ή να την καταργήσει

μην αργήσεις

κατά λάθος

έκοψα τα φτερά

χωρίς να ξέρω

τώρα

όσο και να θέλω

να σε κάνω να πετάξεις 

ελεύθερο

θα μετρήσω πικρά δάκρυα

και πάλι

πρέπει να διαχειριστώ

την απογοήτευση της πλατείας

τα μάτια μου καίγονται

ωστόσο

πρέπει να παραμείνω

καταχωρίζοντας

την άγνοια του καθενός

πριν να γυρίσουν

ω αυτό το μάταιο καλοκαίρι

πρέπει να είναι όλα έτοιμα

πριν την οριστική λήθη

να αυτό είναι τελικά'

το ατελείωτο καλοκαίρι

μια προετοιμασία

για την επιστροφή

στη μεγάλη λήθη








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά