Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ατελειωτο

 αυτό το καλοκαίρι

κράτησε πολύ

κουράστηκα να περιμένω

πότε θα φύγουνε 

πότε θα γυρίσουν

λες κι ήταν 

ποτέ εδώ

λες και υπήρξαν

κουράστηκα να αποχαιρετώ

κι όλο πίσω να μένω

για τις διευθετήσεις

που πάντοτε περιμένουν

κάποιοι πρέπει να είναι

παρόντες

τόσες λέξεις 

που διαχέονται

όλα μου είναι ακατανόητα

κάποιος πρέπει 

να μαζέψει τη γραφή

ή να την εφεύρει

ή να την καταργήσει

μην αργήσεις

κατά λάθος

έκοψα τα φτερά

χωρίς να ξέρω

τώρα

όσο και να θέλω

να σε κάνω να πετάξεις 

ελεύθερο

θα μετρήσω πικρά δάκρυα

και πάλι

πρέπει να διαχειριστώ

την απογοήτευση της πλατείας

τα μάτια μου καίγονται

ωστόσο

πρέπει να παραμείνω

καταχωρίζοντας

την άγνοια του καθενός

πριν να γυρίσουν

ω αυτό το μάταιο καλοκαίρι

πρέπει να είναι όλα έτοιμα

πριν την οριστική λήθη

να αυτό είναι τελικά'

το ατελείωτο καλοκαίρι

μια προετοιμασία

για την επιστροφή

στη μεγάλη λήθη








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα