πρωτο φως

ήξερε πως θα συμβεί

είχε τη βεβαιότητα

την πεποίθηση

των επί μακρόν

οδοιπορούντων

που χτίζουν

στην προσμονή

έναν καλύτερο κόσμο

δεν είχε φαντασιοπληξίες

μην θεωρηθεί

απλή ήταν 

η περίπτωσή του

και συνηθισμένη

όπως αυτά 

που προσπερνάς

κι όμως

συμβαίνουν

σαν την ηλικωμένη

πίσω απ' το θολό τζάμι

που πήρε να σκουραίνει

όπως στα μνήματα

ή σαν εκείνους'

τους άλλους γερασμένους

ο ένας απέναντι στον άλλο

στο στενό μπαλκόνι

κοιτάζοντας

προς αντίθετη κατεύθυνση

δυο ζωές

που δεν διασταυρώθηκαν ποτέ

μέσα στην ασφυξία

των τετραγωνικών ημερών

όλα ετούτα που παρατηρεί

όταν επιστρέφει

αργά το βράδυ

με την ανάμνηση

του σώματος 

μέσα στο σώμα

στο γλυκό πάλεμα

παραδομένα 

μετά να βυθίζονται αργά

στην πιο βαθιά πληρότητα

μέχρι το πρώτο φως