Περί παντός

Κι είμαι εδώ
όλος ένα "θέλω"
να σ αγγίξω
να γίνω βροχή
στο κορμί σου
να σε χαϊδεύω
σαν ήλιος του χειμώνα
μέσα απ' τα σύννεφα τα γκρίζα
όλος μια αγκαλιά
και πάλι να μη φτάνω
με το λίγο
με το πολύ
με το κρύο
και την ασχήμια
της κάθε μέρας
να πρέπει
να προχωράμε
να πρέπει να αντέχουμε
ο ένας με τον άλλο
 - ή ο ένας
τον άλλο;-
μαζί, αλλού, εδώ
πιο πέρα
παρακάτω
να με περιμένεις
μόνο
να διασχίσω
τον ορυμαγδό
των λέξεων
και σκέψεων
των ενδοιασμών
των φόβων
των παιδιάστικων
των ενήλικων
των υπόγειων
κοίτα, να,
ακόμα φοβάσαι το σκοτάδι
όντας
ένας τρομαγμένος
δειλός
εραστής
του φωτός -
λέμε τώρα -

αντέχεις; πες μου
είναι δύσκολος
ο δρόμος
που σκίζει
και ματώνει
τις καρδιές
και ζητά
με σθένος
και πόνο
το "για πάντα"