Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

OCCUPY ΕΡΤ !

Είναι μια γιορτή.  Μια αβίαστη, ακηδεμόνευτη, αυθεντική έκφραση ελευθερίας. Ένας έρωτας, αίφνης,  για το ωραίο, το πηγαίο, το αληθινό. Μια τελεστική συνάντηση προσώπων που ψηλαφίζουν αλληλέγγυα νέες αδιαμεσολάβητες προτάσεις νοήματος της ζωής:  πέρα απ΄το κέρδος, το έχειν, την κτήση, την πλαστή ευμάρεια της ύλης.

Ναι, στο προαύλιο της ΕΡΤ γιορτάζουμε προς ώρας το όνειρο μιας ζωντανής, πάλλουσας, ζέουσας κοινωνίας προσώπων που συναπαρτίζουν ένα διαρκώς διαμορφούμενο και αλληλεπιδρούν όλον. Εκεί, τώρα, μπροστά μας ανιχνεύεται μια πρωτόγνωρη χειραφετική ουτοπία.  Χτίζεται μια νέα συλλογική μνήμη, που ενθυλακώνει στα κύτταρά της τις μεγάλες ιστορικές μνήμες της μεταπολίτευσης. Τις  πιο άφθαρτες αξίες του συλλογικού μας είναι.  

Όσοι νομίζουν ότι είμαστε εκεί για να υπερασπιστούμε τα δίκαια μιας επαγγελματικής τάξης είναι βαθιά νυχτωμένοι κι έτσι θα μείνουν. Αυτά που διακυβεύονται αυτή την ιστορική στιγμή σε αυτό τον τόπο είναι υπέρτερα όλων: 

Προάσπιση της Δημοκρατίας και των Θεσμών
Προάσπιση του Συντάγματος
Προάσπιση της Ελευθερίας και της Αξιοπρέπειας

Δεν είμαστε εκεί μόνο για την ΕΡΤ και τους εργαζόμενούς της. Είμαστε για μένα και για σένα, για όλους και για όλες. Είμαστε η Κοινωνία που γιορτάζει την Ιστορία. 

OCCUPY ΕΡΤ - CELEBRATE HISTORY!




























   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα