Για το ταξίδι και τη μνήμη

Όχι, δε θα στο συγχωρέσω
Που με άφησες σπίτι
Εκείνη την Κυριακή
Της παιδικής μου λήθης
Και μου στέρησες τη μικρή απόλαυση
Να κάτσω στο πίσω κάθισμα
Να σε βλέπω να οδηγείς τη συνηθισμένη διαδρομή
Έπειτα να μην έχω τη χαρά
(Για σκέψου, εγώ, ένα παιδί της Μιχαήλ Βόδα)
Της πρόσκαιρης απόδρασης στην "εξοχή"
Στο σπιτικό με την αυλή
Τις τριανταφυλλιές και τα ψηλά πεύκα
Την παράγκα με τις ροκ αφίσες και τον πειρατικό πομπό
Τη retro Triumph - A, τότε ξέρανε οι Εγγλέζοι να φτιάχνουν αμάξια -

Και θα πει κανείς: "Καλά εμένα τι με αφορά αυτό;"

Και θα πω: αν δεν έχεις ξεθωριασμένες kodak instamatic, του '70
Αν δεν σου έχει "ξύσει" τ΄αυτί γρατζουνισμένο βινύλιο
Και δεν φόρεσες ποτέ "καμπάνα"- ζιβάγκο
Αν δεν θυμάσαι που μαλώναμε "ροκάδες- καρεκλάδες"
Αν απορείς τι σχέση έχουν οι Stones
Με σπιτική θεσπέσια μυρωδάτη σπανακόπιτα
Με πολιτική συζήτηση  περί Καραμανλή (το γέρο, λέω)
Και κρίσεις των Ενόπλων
Με ουίσκι και φιστίκια
Και Δεμέστιχα- στην κανάτα με τον κόκορα απαραιτήτως-
Και Κυριακές στη βεράντα με τα fer forge στη λιακάδα

Τότε η στιγμή δεν σου ανήκει
Τότε δεν έχασες τίποτα
Άσε μας, λοιπόν, να λογαριάζουμε
πώς φτάσαμε ως εδώ
Και πώς το χθες μας συμπυκνώνεται
Σ΄αυτό το άφευκτο, το μισητό, το βραδύ κι ακαριαίο
Μια αστραπή στο χρόνο
Αυτή η πληγή: Η μνήμη