Σύνταγμα, τι;

Σύνταγμα. Κυριακή 28 Απριλίου του εθνοσωτηρίου έτους 2013. Ώρα 18:30 μ.μ. Η πλατεία ήτανε άδεια. Έλα, μωρέ, σκέφτεσαι, θα φταίει η ζέστη ή και η Κυριακάτικη ραστώνη. Ως συνήθως, θα ξεκινήσουν όλοι καθυστερημένα. 

Ώρα 19:30 μ.μ. Δεν μπορεί, μοιάζει πολύ σουρεάλ για να είναι αληθινό. Κάποιος γκρινιάζει: "Καλά, κλείσανε το μετρό για 200-300 άτομα που μαζεύτηκαν εδώ; "  ή "Ξέρεις ρε, τι είναι σήμερα; Γίνεται κάτι;"

Πράγματι, αυτό που συμβαίνει δεν μοιάζει να μας αφορά. Μάλλον αφορά σε άλλη χώρα, σε άλλους υπηκόους και όχι στον υπερήφανο, ανεξάρτητο, ακατάβλητο λαό μας.  Ξαφνικά, μοιάζει να πάθαμε μαζική επιλεκτική αμνησία. Και τι έγινε που το 10% των παιδιών σε δημοτικό και γυμνάσιο υποσιτίζονται;  (δημοσίευμα N.Y. Times http://www.nytimes.com/2013/04/18/world/europe/more-children-in-greece-start-to-go-hungry.html?_r=1&)  Τι έγινε που η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία "έφτασε" στο 27,2% τον Ιανουάριο, έναντι κοινοτικού μέσου όρου 10,9% (ΕΕ 27);

(http://epp.eurostat.ec.europa.eu/tgm/table.dotab=table&language=en&pcode=teilm020&tableSelection=1&plugin=1) Τι έγινε που ένας νέος κάτω των 25 είναι καταδικασμένος να "ζήσει" με πλαφόν (!) τα 430 €, αν θέλει να του κάνουν τη χάρη να λέγεται εργαζόμενος, διαφορετικά στη γωνιά του με τους ανέργους, όπως μας πέταξε εν ψυχρώ στα μούτρα ο κ. Στουρνάρας; Τι έγινε, ντε,που η ίδια η ανεκδιήγητη υφυπουργός υγείας ομολογεί ευθαρσώς την προϊούσα διάλυση του τομέα της δημόσιας υγείας, ρίχνοντας μάλιστα το μπαλάκι στον υπουργό; Τι έγινε που πρέπει να θυσιαστούν 15.000 Ιφιγένειες στην ποδιά των καλών δανειστών μας, προς συμμόρφωσιν και παραδειγματισμόν ημών των υπολοίπων - και έπεται συνέχεια- όπως μετά παρρησίας και εθνικής υπερηφάνειας άστραψε και εβρόντησε από το βήμα της Βουλής η εθνοσωτήρ  κ. Πατριανάκου;

ΟΚ, Το παίζουνε καλά το έργο της γκεμπελοπροπαγάνδας τα κυρίαρχα μέσα όλα αυτά τα χρόνια:  Ο κακός δημόσιος τομέας φταίει για όλα. Σήμερα οι επίορκοι, τεμπέληδες δημόσιοι, χθες οι άχρηστοι δάσκαλοι και καθηγητές, αύριο η μια επαγγελματική ομάδα εναντίον της άλλης και όλοι μαζί προς χάριν και διάσωση του συστήματος, στο βωμό του "διαίρει και βασίλευε".

Ώρα 20:30 μ.μ.  Το πολύ 1.000 άνθρωποι στην πλατεία. Καβαλάω το ποδήλατο και αρχίζω να κατεβαίνω την Ερμού προς Μοναστηράκι και Γκάζι.  Οι δρόμοι και τα κέντρα γεμάτα. Έτσι μπράβο! Εμπόριο να γίνεται. Και τι με νοιάζει εμένα, βρε αδερφέ. Άσε τους άλλους εκεί επάνω τους γραφικούς, τους αργόσχολους τους δημόσιους.

Δεν το θέλω, αλλά φοβάμαι ότι μέρα  τη μέρα επιβεβαιώνουμε τον Gramsci, περί της αδιαφορίας. Μέρα τη μέρα έρχεται όλο και πιο κοντά η "λύση" του εθνοσωτήρα, του "πατερούλη", του προστάτη του λαού, ερήμην του λαού. Ερήμην, ή με τη σιωπηρή ανοχή, αν όχι την υπόρρητη επίκληση του "σωτήρα";  Με τη μονίμως βολική εκχώρηση της ευθύνης της λύσης στους "άλλους"; Με τη μονίμως βολική  μίζερη γκρίνια κατά πάντων εκτός εαυτών;  Με τη μονίμως παιδική απόσειση της προσωπικής ευθύνης;

"Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ' αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ' αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ΄αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι' αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους"
(Gramsci A. (1966) Piove, governo ladro [Βρέχει, κλέφτες κυβερνήτες], ανακτήθηκε από: http://enthemata.wordpress.com/2013/03/10/gramsci/)