Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περιήγηση στην πόλη: Κοίλη Οδός

Σήμερα, μια μάλλον όχι ιδιαίτερα γνωστή διαδρομή στον χρόνο.  Ανάμεσα στους λόφους Μουσών και Νυμφών η αρχαία "Κοίλη Οδός" αποτελούσε έναν εμπορικό δρόμο ασφαλούς τροφοδοσίας της Αθήνας, που ένωνε την Ακρόπολη με το λιμάνι του Πειραιά μέσω των Μακρών Τειχών.

Από την αρχαία πέτρινη οδό σώζονται τμήματα, στα οποία μάλιστα διακρίνονται τα
 εγχάρακτα αυλάκια - εν είδει τροχιόδρομων -  για την ασφαλή μετακίνηση των εμπορικών αμαξών. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία - διασταυρώσεις υπάρχουν εγχάρακτα τα λεγόμενα "ψαλίδια", για την ασφαλή αλλαγή κατεύθυνσης των αμαξιδίων!

Σώζονται επίσης, τμήματα από λαξευτά στα βράχια καταστήματα. Διακρίνονται δε, προθήκες για την τοποθέτηση των εμπορευμάτων!  Τέλος, όπως φαίνεται από την ανασκαφή, εκατέρωθεν της οδού υπάρχουν και ταφικά μνημεία.

Η πρόσβαση είναι εύκολη.  Ξεκινάμε παραπλεύρως του θεάτρου Δώρας Στράτου και ανεβαίνουμε τη χαράδρα για 20 περίπου λεπτά. Στο τέλος της διαδρομής φτάνουμε στο ύψος  της Πνύκας. Εάν από εκεί λοξοδρομήσουμε αριστερά και αρχίσουμε την κατάβαση προς τα Πετράλωνα, θα συναντήσουμε λίγο πιο κάτω και τα σπαράγματα του αρχαίου δήμου της Μελίτης. Προς το τέλος της διαδρομής οι παπαρούνες θριαμβεύουν, λίγα μέτρα από τα ταπεινά προσφυγικά.

Ας απολαύσουμε, λοιπόν, ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο.











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά