Γιατί απεργώ

Να, λοιπόν, που φτάσαμε να εξηγούμε τα άλλοτε αυτονόητα. Δεν πειράζει, όμως, καλύτερα να ξεκαθαρίζουμε κάποια στιγμή τα πράγματα και με το μέσα μας και - κυρίως -  με τους έξω μας. Να εξηγήσω, επομένως, πρώτα, για ποιους δεν απεργώ:
Δεν απεργώ για τους εργατοπατέρες
Τις συνδικαλιστικές ηγεσίες,που τη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων την κάνουν εφαλτήριο για να αναρριχηθούν μετέπειτα σε πολιτικά officia
Δεν απεργώ για τα προνόμια των ρετιρέ, των ευνοημένων του συστήματος, που τώρα μετράν τα χαμένα ανεκδιήγητα επιδόματα, όπως το "έγκαιρης προσέλευσης" και τα συναφή
Δεν απεργώ για όσους κλαίγονται από τον καναπέ ή τη θεσούλα τους για τα χαράτσια που θα πληρώσουν, ενώ δεν ξέρουν τι να κάνουν τα ακίνητά τους
Δεν απεργώ για αυτόν που θα προσπέσει στον κύριο βουλευτή, προς τακτοποίηση της υπόθέσεώς του
Δεν απεργώ για τον ελεύθερο επαγγελματία ή τον επιτηδευματία που χρόνια αποθησαυρίζει  αποκρύπτοντας εισοδήματα και στερώντας πόρους το κοινό ταμείο
Δεν απεργώ ούτε για τα δικά  μου, υποτιθέμενα "προνόμια", παρ' όλο που ούτε κατέχω κάτι χωρίς να το δικαιούμαι, ούτε, κυρίως, ανάξια και άκοπα

Απεργώ, όμως, για το 30% τους άνεργους
Για τους 6 στους δέκα νέους που δεν έχουν καμία προοπτική
Για τις οικογένειες που πρέπει να ζήσουν με 400 ευρώ
Για τον ασφαλισμένο, που μια  ζωή στερείται και τώρα πρέπει να πληρώσει τα φάρμακά του
Για τον άρρωστο που πρέπει να πάει στο νοσοκομείο με τους καθετήρες και τα 3way ανά χείρας
Για τη μέση ελληνική οικογένεια που αδυνατεί να καλύψει εμπρόθεσμα βασικές βιοτικές ανάγκες (σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ)
Για το παιδιά που περιμένουν το συσσίτιο απ' το σχολείο
Για τον πατέρα και τη μάνα που κόβουν - κόβουν κάθε μήνα απ΄τις δικές τους ανάγκες
Για τον απόμαχο που φυτοζωεί, κι όμως στηρίζει με το γλίσχρο εισόδημά του τον οικογενειακό προϋπολογισμό
Για αυτόν που έχει ανάγκη το προνοιακό επίδομα και βλέπει να του κόβεται
Για τους προνοιακούς φορείς που οδηγούνται στον αφανισμό
Για την οικογένεια, που είναι άνεργοι και οι δύο γονείς και τους έκοψαν το ρεύμα
Για αυτόν που ψάχνει τα σκουπίδια με συστολή μόλις βραδιάσει
Για τον άστεγο Νίκο, που δεν ξέρω αν θα τον βρω ξυλιασμένο το επόμενο πρωί
Για την Αναστασία, που είναι άριστη μαθήτρια, δεν ξέρω όμως αν οι σκληρές βιοτικές ανάγκες τις επιτρέψουν να σπουδάσει, όπως της αξίζει
Για τον Παναγιώτη, την Κωνσταντίνα, την Ανδρομάχη, τον Μανώλη, τους χιλιάδες απολυμένους, Τους χιλιάδες που θα κληθούν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις αντί πινακίου φακής και να λένε και ευχαριστώ που τους κάνουν τη χάρη να ξεπουλάνε την εργατική τους δύναμη, την εμπειρία, τις γνώσεις και τις ικανότητές τους.
Γι' αυτούς που η απόγνωση (διάολε, τι εύκολα που ξεχνάμε) τους έσπρωξε στην έξοδο

Απεργώ για τη χαμένη αξιοπρέπεια
Για τα τσαλαπατημένα όνειρα
Για τις χαμένες ζωές
Απεργώ για να έχω λόγο και ανάστημα
απέναντι στα παιδιά μου
Απεργώ για λόγους συνείδησης και ηθικής τάξης
Κυρίως, όμως, απεργώ για αυτό που λέει ο Αναγνωστάκης

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες

Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ

Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας

Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες

(Αναγνωστάκης Μανόλης, Τα Ποιήματα 1941-1971, εκδ. Νεφέλη, Αθήνα (1971), (1976), (1984), (1985), 2000)