Αλόννησος Μέρος ΙΙΙ (και τελευταίο): Μηλιά - Κοκκινόκαστρο - Χρυσή Μηλιά - Τζώρτζη Γιαλό - Λευτό Γιαλό - Αγ. Πέτρος- Αγ. Δημήτριος - Γέρακας - Μηλιά- Επιστροφή

 Κι όμως, είναι νησί, ένα κατάφυτο νησί, όλο πίτυες (θυμηθείτε το Σίνη τον Πιτυοκάμπτη από τη μυθολογία), ευλογημένες ελιές κι αμπέλια

 Μηλιά, διάφανα νερά και νεροτσουλήθρες για δροσερή διασκέδαση

 Για του λόγου το αληθές...

 Εμπρός για Κοκκινόκαστρο...

 Η συντρόφισσά μου στο ταξίδι

 Και το Κοκκινόκαστρο, όνομα και πράγμα ως προς το πρώτο συνθετικό, τουλάχιστον

 

 Ουπς, να και οι ομπρέλες στη Χρυσή Μηλιά (ελάχιστες, πάντως σε όλο το νησί- άμποτε να παραμείνει έτσι)

 "Κι εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι..."  (Διάφανα Κρίνα)

 "Θα πεθαίνω στο πλάι σου"

 Όρτσα, για Λευτό Γιαλό

 Όταν κοιτάς από ψηλά...

 Pebbles...

 Πράσινο και γαλάζιο, σκέφτεστε καλύτερο συνδυασμό;

Καταμεσήμερο σε μια γωνιά στον παράδεισο - αφήστε με εδώ εμένα 

 Διάφανο φως, καμπύλες και ορίζοντας

 

 Στο δρόμο για τον Άγιο Πέτρο (όχι τον γνωστό)

 Κατεβαίνω μονοπάτια, ανεβαίνω ανηφοριές

 Ο Αγ. Πέτρος ξεχασμένος από τους ανθρώπους

 Ποιο δρόμο να διαλέξω;

 Από τον Αγ. Πέτρο στον Αγ. Δημήτριο

 Έϊ, καπετάνιε, υπάρχει χώρος και για μένα;  

 Καθ' οδόν προς το βορινό άκρο (Γέρακας)

 Απέναντι, το νησάκι Περιστέρα

 Φώκιες, πάντως, δεν συναντήσαμε

 Ο Γέρακας, το ακρώτατο βορινό όριο: Έχει και γεράκια και κατσίκια. Εκεί, στη μοναδική καντίνα συνάντησα τον μικρό Κωνσταντίνο από το Βόλο, ενώ με τον παππού καντινιέρη πίναμε μπύρες

 

 Πίσω ξανά μια στάση στη Μηλιά για μια δροσερή βουτιά πριν το τέλος της μέρας

 

 Τελευταίες εικόνες, ενώ "παίρνουν τ' απόσκια", που λέμε και στο χωριό μου.

 Κλείνουμε μέσα μας τον ήλιο και σιγά- σιγά παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής...

 

Τι κι αν μικρή 'ναι η βάρκα μας 

του πόντου οδοιπόρος

πρίμα κυλά στα μπάρκα μας

γοργός  "θαλασσοπόρος"

'Ωρα αναστοχασμού. Ώρα επιστροφής, μέχρι το επόμενο ταξίδι.
Καλό δρόμο, συντρόφισσες και σύντροφοι...