Ex Post

κάποτε ήσουνα παιδί και τώρα πια δεν είσαι οι μέρες ήρθανε και φύγανε οι φίλοι  ενηλικιωθήκανε άλλοι θα φύγανε μακριά πατώντας στέρεα γερά κι άλλοι θα ξεχαστήκανε τώρα πια λέω να ξαποστάσω πέρασε ο πρώτος ο καιρός λιγόστεψαν οι αυταπάτες μερίμνησε ο χρόνος για όλ' αυτά τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη  πέρασε μια ο τρυγητής πέρασε δυο ο θεριστής κι όλα θα κάνουνε τον κύκλο τους καλή σου νύχτα αγάπη μου κι αν θα μ' ονειρευτείς θα 'ναι γιατί ήμουνα εδώ προτού ακόμα το σκεφτείς καλή σου νύχτα αγάπη μου κι αν στο πλευρό σου μ' αισθανθείς θα 'ναι γιατί ξεκίνησα νωρίς πριν καν ακόμα να φανείς πριν μες τα χείλη ο κόσμος όλος να ξαναγίνει το παιδί  που ήμουν εγώ που ήσουν εσύ που είμαστε εμείς

μου στέλνουν τελεσίγραφα τα μάτια που με λιώνουν και πάνωθέ μου μαχαιριές γλυκά μου αναλιγώνουν αν φοβηβείς αν κουραστείς μη φύγεις μην πετάξεις κι αν πάλι μου φανερωθείς στα μάτια μην κοιτάξεις γιατί με καίνε σαν φωτιές βαθειά μες την καρδιά μου κι όλο χαράζει πυρκαγιές σαν γίνεσαι δικιά μου κι αν μες το χάραμα χαθείς το βλέμμα μην αλλάξεις γιατί φωτιά θα γίνεσαι στον ήλιο να πετάξεις  

το δέρμα είναι πληγή φλύκταινες πύο  αηδιαστικά εκζέματα το δέρμα αναπνέει ζει εκεί από κάτω αλλάζει χρώμα ασπρίζει καίγεται κοκκινίζει μπλαβιάζει σαπίζει το δέρμα αναρριγά ενθυμείται αλλά και ξεχνά ακούει μουσική κι αναταράζεται ερωτεύεται κι αναλιγώνει το δέρμα είναι φίλος άσπονδος το γδέρνεις το χτυπάς το ξεσχίζεις μα δεν τ' αλλάζεις εκεί θα σ' ακολουθεί ως το τέρμα κι έπειτα ακόμα αυτό δική του πορεία χαράζει το δέρμα είναι ουλές ρυτίδες και σκάμματα ιδρώτας κι αγωνία άγγιγμα κι απόσταση πόνος κι αγαλίαση αναψυχή και έρημος γυμνή αλήθεια κρυφή λαχτάρα κατάρα του χρόνου μαρασμός  ανεκπλήρωτες χίμαιρες κι ανέλπιστες χαρές

η επιστροφή είναι κοπιώδης διαδικασία θέλει κουράγιο και καρδιά για να πεις γύρισα βεβαίως έχει σημασία πού γυρίζεις κι από πού τα άλλα είναι λόγια δηλώσεις αφηγήματα υπεκφυγές κούφιες νότες γύρισα χώρεσέ με

επιστρέφω αμέσως μη βιάζεσαι έφυγα μακριά για να έρθω κοντά πήγα αργά για να γυρίσω γρήγορα έστρεψα αλλού το βλέμμα για να δω μέσα λησμόνησα για να θυμηθώ έχασα το θάρρος για να μπορώ να ελπίζω  στέγνωσα την ψυχή μου για ν' αγαπήσω συγχώρεσα για να προχωρήσω περίμενα για να ξεκινήσω κι αρνήθηκα κυρίως αρνήθηκα πολύ αρνήθηκα εμένα αρνήθηκα εσένα αρνήθηκα τα πάντα είμαι εδώ ξαναγυρίζω

Οι καλοί άνθρωποι φεύγουν το δειλινό αποχαιρετώντας το φως γλιστράνε ήσυχα στους υπήνεμους βυθούς θεληματικά αφήνονται στην ελεητική απουσία το βλέμμα τους χάνεται στα αποσμέτρητα δεν θα υπάρχω μα θα είμαι άφησε το χέρι μου στο εξής θα βαδίσω μόνη λουσμένη στο πηχτό σκοτάδι και τους βαθείς αναστεναγμούς των πηγαδιών λίγο νερό λίγο νερό μόνο στέγνωσαν πια τα λόγια μου καμιαν αξία δεν έχουν μήτε και σημασία κοίταξέ με ήδη ξεκινώ τώρα που πέφτει το δείλι στην καλύτερή μου ώρα κρίμα μονάχα που δεν θα ξέρω πια να λέω το πόσο σ' αγαπώ μα η σιωπή μου θα το φωνάζει μα η σιωπή μου θα είναι όλη πια δική μου μα η σιωπή μου- πες μου, ακούς;-  θα είναι το πιο πολύτιμό μου το ακριβό το υστερνό μου μα η σιωπή μου- δεν μου μιλάς-  θα κλείνει μέσα την αγάπη μου για όλους εκείνους και για εμάς όμορφο δείλι σαν μια σταγόνα θα κυλήσει πάνω στα χείλη κι ύστερα εσύ ύστερα εσύ θα με σκουπίσεις απ' τα μάτια σου με το απαλό σου το μαντήλι

https://d3ctxlq1ktw2nl.cloudfront.net/staging/2023-11-17/360316721-44100-2-42d7a37638cfc.m4a