Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Concierge

οι νεκροί καγχάζουν
γνωστό αυτό
χωρίς καμία μνησικακία
αναπαυμένοι στη μακάρια
ακινησία των
ο θυρωρός
κάθεται στο γραφειάκι
και επιβλέπει
την είσοδο και την έξοδο
προσμετρά τις διαθέσεις των ενοίκων
από τον ήχο των βημάτων τους
απ' το παίξιμο των κλειδιών
στα χέρια
ορά διαρκώς
αυτή είναι η αποστολή του
και την εκτελεί
μ' αξιοθαύμαστη επιμέλεια
και τάξη
κυρίως αυτό
η τάξη πρέπει να τηρείται
τα εισερχόμενα στα εισερχόμενα
και τα άλλα στην άλλη θυρίδα
καταμετρά του καθενός
τις εισροές και εκροές
δοσιμετρητής
της λίγης χαράς
και των ισόποσων δακρύων
όταν όλοι θα έχουν πια
τακτοποιηθεί
κι ένα ένα
τα φώτα θα σβήνουν
τα ρολλά θα κατεβαίνουν
αφού κλειδώσει
ήσυχα και προβλέψιμα
θα κατευθυνθεί κι αυτός
στο μικρό υπόγειο διαμέρισμα
για να λάβει
την πρέπουσα ανάπαυση
εις την μακαρία ζωή
ένθα απέδρα
ό,τι συνέρρεε
καθ' εκάστην


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά