Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θεσσαλονίκη

κάνω τους υπολογισμούς μου
δεν τα πήγα ποτέ καλά
με τους αριθμούς
ωστόσο
μονίμως κάτι μου διαφεύγει
αυθάδικα
τρυπώνει κάτω από υποδιαστολές
και κλάσματα
με περγελά
και μου καμώνεται
κι έτσι
δεν βγαίνει ποτέ σωστά
ο λογαριασμός
κι έτσι
πάντα μένουν χρωστούμενα
και υπόλοιπα
δεν βαριέσαι
θα πεις
εδώ η ζωή \
μας επιδαψίλευσε
μύθους και χάντρες
αληθοφανή δήθεν στέρεα μετερίζια
για να κρημνίζεσαι με χαρά
και με μια αίσθηση
βρε αδερφέ
πως διετέλεσες ημέτερος
πέφτωντας άδοξα και χαζά
σ' ένα άδηλο
ηρωικό καθήκον
σκέψεις κι αυτές
πρωί πρωί
ίσως να φταίει
εκείνη η συνέντευξη του Ταχτσή 
που διάβασες πρόσφατα
ίσως να φταίνε
οι ένδοξες βόλτες στην προκυμαία
Θεσσαλονίκη
εγώ ο αποσυνάγωγός σου
που έρχομαι 
για το προσκύνημα
στις θαλλερές επάλξεις
της μνήμης σου




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία