Φυγή

πρέπει να φύγεις
πρέπει με γυμνά πόδια

πάνω στο βρεγμένο βότσαλο

μέχρι να ξημερώσει

να είσαι μακριά

τόσο μακριά

που κανείς να μην γνωρίζει

κανείς να μην λυπάται

ή να χαίρεται

όλα να κυλούν αργά

τόσο αργά

που να μην  είναι χρεια

κουράστηκα, θα πεις,

έτρεξα πολύ

και δεν το ξέρεις

έχτισα τείχη μακρά

και δεν τα είδες

λησμόνησα παλιές εικόνες

κι άλλες τόσες άφησα

να περάσουν από μπροστά

άδειασα τα  μάτια μου από το φως

κυνήγησα άσκοπες χίμαιρες

και μάταιες προσμονές

έκλαψα ενώ δεν έπρεπε

και ξέχασα να γελάσω

ούτε καν στον καθρέφτη

ξεκίνησα και δεν έφτασα ποτέ

έφταιξα

και δεν είχα άλλο να πληρώσω

ξέμεινα

παραπάνω απ' τα μισά του δρόμου

τώρα λες

δεν έχει ούτε μπροστά

ούτε γυρισμό

τώρα

κάθεσαι κατάχαμα

στη μέση της αβύσσου

που χάσκει λάγνα κι αδυσώπητα

πρέπει να φύγεις

τώρα ή ποτέ

μη μου λες ποτέ

δος μου λίγο χρόνο

δεν έχει, τώρα

κάπου χτυπάει ένα σήμαντρο

λένε πως

συντονίζεται με τις καρδιές μας

που πάλλονται

αναλώνονται

και νοσταλγούν πάντοτε

μία φυγή