Αθώοι

Θέλω να μιλήσω 
για τους αθώους

γι αυτούς που δεν αντέχουν

μια στιγμή μόνοι 

σ' αυτόν τον ορυμαγδό

θέλω να μιλήσω

αλλά δεν ξέρω αν μπορώ

με καθηλώνουν 

τα μάτια

τα μάτια που ζητάνε

το σίγουρο άγγιγμα

της μητέρας

που θα στρώσει το μανίκι

θα φτιάξει το γιακαδάκι

θα δέσει την αγκράφα

στα πεδιλάκια

πώς να μιλήσω μετά

προσπαθώ να καλύψω

την αναξιότητά μου

να την αντικαταστήσω

με βούληση και σύνεση

μα νιώθω ένα βήμα από το

να βουρκώσω

μέσα στο βαγόνι

όχι εξ ονόμάτός τους

όχι δεν ξέρω αν δικαιούμαι

δεν ξέρω αν μπορώ

μόνο αυτό ξέρω

πως αν μέσα

στην ανεπάρκειά μου

κάτι μπορεί να σημαίνει ελπίδα

αυτό βρίσκεται

στων αθώων τα άδολα βλέμματα

στο ντροπαλό μειδίαμα

και μόνο που γράφω γι' αυτό

νιώθω πως το λερώνω

με τα στραβά μου γράμματα

τα λίγα που έμαθα

κι ανέντιμα πολλαπλασιάζω'

λες και δύνανται να με σώσουν

καθαυτά

αντίο λοιπόν

αθώο μου κορίτσι

σ' αυτή τη στάση θα κατέβω

και θ' αποστρέψω με ντροπή

τα μάτια μου

στην αντανάκλαση

της σκοτεινής ψυχής

που υποδύομαι ακαταπόνητα

επιτυχώς