νοσταλγία

 Α, τι καλά που ήσαντε
τις μέρες του εγκλεισμού

ούτε δικαιολογία

μήτε και πρόφαση

όλα ωραία μετρημένα

από το Α ίσαμε το Β

καμία ανασφάλεια

καμία αναρώτηση

για το ενδιάμεσο

απλώς μια απόφαση!

το αναπάντεχο ενέχει κίνδυνο

ενίοτε σκοτώνει

το ορισμένο εμπνέει ασφάλεια

εμπιστοσύνη διατρανώνει

μήτε και με αναβολές

μήτε και τρίτες σκέψεις

το τώρα ήταν τώρα δα, μαθες

κι όποιος μπορεί 

κι όπως μπορεί!

όμως, για δες!

που όλοι χωρούν

και το μπορούν 

σε ένα τόσο δα ελάχιστο 

ενώ το άναρχο

και το άχρονο

είναι αδύνατο

ως και απάνθρωπο

εδώ ένα σώματο, που λες, χωρά

- στην τελική και μια χαρά - 

σε ένα τόσο δα κουτί!

αλλά εμείς, ah oui,

πώς δεν χωρέσαμε στο πουθενά 

τόσο που πια χαθήκαμε

εμείς,

ένα απροσδιόριστο γιατί

....και τώρα κάτι πιο θετικό!

,