εαν

Εάν ήμουν παιδί
θα έτρεχα να παίξω

στο ξύλινο πειρατικό καράβι

του παιδικού σταθμού

αν και 

εδώ που τα λέμε

ούτε θα έτρεχα

και θα ντρεπόμουν να έπαιζα

ένα δυσάρεστο κι αγέλαστο παιδί

το έχω πει και πάλι

ωστόσο

πέρασαν πια τα χρόνια

άπρακτα κι ανώφελα

κι έρχεται η ώρα

της λογοδοσίας

και με φρίκη διαπιστώνεις ότι

ελάχιστα έχεις να παραδώσεις

έως τίποτα

και τότε εξεγείρεται

το παιδί

τρέχοντας αλαφιασμένο πίσω

απ' την αρχή να πιάσει

το παιχνίδι

μα δεν υπάρχει πια παιχνίδι

και το πειρατικό το πλοίο

κάπου σκευρώνει και μαυρίζει

σαν μνήμα ξεχασμένο