Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ουδετερος

Ο ουδέτερος
δεν είναι αδρανής
παγιδευμένος ανάμεσα
στον πόθο και τον φόβο
αδημονεί
περιμένει τις κατάλληλες περιστάσεις
ο ουδέτερος
δεν φυγομαχεί
είναι ένα βήμαπριν την ήττα
με χειρονομίες μετέωρες
δίνει παράσταση
στο σκοτάδι
ο ουδέτερος
χάνεται συχνά
προκαλεί σύγχυση
παγιδεύεται στο δόλωμα που ο ίδος ρίχνει
μην τον κατηγορείτε
κάνει ό,τι μπορεί
δεν μένει άπρακτος
φαίνεται να αδιαφορεί
μην γελιέστε
στο παρασκήνιο
καταστρώνει σχέδια
επιστροφής στη σκηνή
αν και
μονίμως ξεχνά τα λόγια του
ξεχνά τον ρόλο του
υποδύεται τις φωνές άλλων
είναι αναγκασμένος να ζει
με δανεικά
ο ουδέτερος κινδυνεύει
ανά πάσα στιγμή
να χρεοκοπήσει 
πιο οδυνηρά απ' τον καθένα
δεν περιμένει κατά πού θα φυσήξει
περιμένει μόνο ένα κύμα
και μία δίνη φωτός
περιμένει τη λύτρωση
στο μέλλον
ακολουθεί τις παλιές
και νέες συνήθειες
η νύχτα προχωρά γοργά
σε λίγο ξημερώνει
κι αυτός δίνει τις μικρές του μάχες
σιωπηρώς





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά