Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ουδετερος

Ο ουδέτερος
δεν είναι αδρανής
παγιδευμένος ανάμεσα
στον πόθο και τον φόβο
αδημονεί
περιμένει τις κατάλληλες περιστάσεις
ο ουδέτερος
δεν φυγομαχεί
είναι ένα βήμαπριν την ήττα
με χειρονομίες μετέωρες
δίνει παράσταση
στο σκοτάδι
ο ουδέτερος
χάνεται συχνά
προκαλεί σύγχυση
παγιδεύεται στο δόλωμα που ο ίδος ρίχνει
μην τον κατηγορείτε
κάνει ό,τι μπορεί
δεν μένει άπρακτος
φαίνεται να αδιαφορεί
μην γελιέστε
στο παρασκήνιο
καταστρώνει σχέδια
επιστροφής στη σκηνή
αν και
μονίμως ξεχνά τα λόγια του
ξεχνά τον ρόλο του
υποδύεται τις φωνές άλλων
είναι αναγκασμένος να ζει
με δανεικά
ο ουδέτερος κινδυνεύει
ανά πάσα στιγμή
να χρεοκοπήσει 
πιο οδυνηρά απ' τον καθένα
δεν περιμένει κατά πού θα φυσήξει
περιμένει μόνο ένα κύμα
και μία δίνη φωτός
περιμένει τη λύτρωση
στο μέλλον
ακολουθεί τις παλιές
και νέες συνήθειες
η νύχτα προχωρά γοργά
σε λίγο ξημερώνει
κι αυτός δίνει τις μικρές του μάχες
σιωπηρώς





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά