Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ουδετερος

Ο ουδέτερος
δεν είναι αδρανής
παγιδευμένος ανάμεσα
στον πόθο και τον φόβο
αδημονεί
περιμένει τις κατάλληλες περιστάσεις
ο ουδέτερος
δεν φυγομαχεί
είναι ένα βήμαπριν την ήττα
με χειρονομίες μετέωρες
δίνει παράσταση
στο σκοτάδι
ο ουδέτερος
χάνεται συχνά
προκαλεί σύγχυση
παγιδεύεται στο δόλωμα που ο ίδος ρίχνει
μην τον κατηγορείτε
κάνει ό,τι μπορεί
δεν μένει άπρακτος
φαίνεται να αδιαφορεί
μην γελιέστε
στο παρασκήνιο
καταστρώνει σχέδια
επιστροφής στη σκηνή
αν και
μονίμως ξεχνά τα λόγια του
ξεχνά τον ρόλο του
υποδύεται τις φωνές άλλων
είναι αναγκασμένος να ζει
με δανεικά
ο ουδέτερος κινδυνεύει
ανά πάσα στιγμή
να χρεοκοπήσει 
πιο οδυνηρά απ' τον καθένα
δεν περιμένει κατά πού θα φυσήξει
περιμένει μόνο ένα κύμα
και μία δίνη φωτός
περιμένει τη λύτρωση
στο μέλλον
ακολουθεί τις παλιές
και νέες συνήθειες
η νύχτα προχωρά γοργά
σε λίγο ξημερώνει
κι αυτός δίνει τις μικρές του μάχες
σιωπηρώς





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα