κατάκοιτος

 

ο κατάκοιτος

κείται ως είναι φυσικό

δίπλα στο παράθυρο

ένα μεγάλο παράθυρο

εκτεθειμμένο στο φως

και την αδιακρισία

ο κατάκοιτος
είναι ουδέτερος

δεν δίνει σημασία

εμφανώς απορροφημένος

από μια ατέρμονη

και βασανιστική ενδοσκόπηση

ο κατάκοιτος

κείται σιωπηλός

υπνώττων 

ωστόσο

συνομιλεί με τον καθένα

απ' τη λευκή του κλίνη 

ο κατάκοιτος

δεν έχει χρόνο

ούτε είναι ούτε δεν είναι

περνώ κάθε απόβραδο

απ' έξω

νομίζω ότι 

κι όταν δεν θα είναι 

θα παραμείνει ως αποτύπωμα

σαν ένα θολό περίγραμμα στο τζάμι

η γάτα στο περβάζι

θα τον αναγνωρίζει

ο κατάκοιτος

είναι αποχαιρετισμός

τιμητικό φορτίο

υπόμνηση και οδυρμός

κρεσέντο και παύση

είναι εσύ

είμαι εγώ

είναι ο καιρός