παρατηρητής

Σαν το πεθαμένο φως
των παλιών άστρων

που επιμένει

δεν ξέρω αν υπήρξα

ή φτάνει τώρα αργά ]

μια παλιά αντανάκλαση

πόσο παθητικό κι αξιοθρήνητο

που παλεύει

εν αγνοία του

να είναι

άλλο μέτρο:

προσάρμοσα τόσο πολύ

τα όνειρά μου

που τώρα πια

δεν τα αναγνωρίζω

για δικά μου

επιστροφή

υπόγειο

πίσω πόρτα δεξιά

κάποιοι έχουν παραβιάσει

ή απλώς

ξέχασα να κλείσω

φεύγοντας

ή δεν έφυγα

ή ένα πηγάδι θα αναβλύσει

απ' τη μεριά του καυστήρα

όλα πάντοτε εκεί χωνεύονταν

από παλιά

τα κατάπινε όλα

αυτή η μαύρη τρύπα

που ήταν κάτω

κι απ' τη συσσώρευση κάποτε

θ' αναπαραχθεί

το σαν ξεπλυμένη kodak

φως της δεκαετίας του 80

του μακρινούπεθαμένουάστρου

για τον μελλοντικό ξένο

παρατηρητή

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο κι ανεπανάληπτο της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία

Διαβάστε περισσότερα

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα

Διαβάστε περισσότερα

Ex Post

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου