πετσέτα

τα κρυμμένα καλά
τα φυλαγμένα
σε κυτία
με τη σκόνη και τη σκουριά
το χρώμα που ξεθωριάζει
σαν σειρήνα
που ακούγεται μακριά
κάπου, κάποιος
χρειάζεται τα πάντα
οι καιροί είναι ώριμοι αρκετά
κι οι στόχοι ακριβείς
μόνο που
συν τω χρόνω
αδυνατίζει και η όραση'
φθίνει και η θέληση
κι ως πότε, τελικά
θα μπορούμε να σκαρφαλώνουμε
στα λιόδεντρα
που αγαπήσαμε
ήδη
το βήμα αυτό
ακούγεται πολύ
εκκωφαντικό
και μεγάλο
σαν τις ατέλειωτες νύχτες
που λες τελειώσανε
κι όμως
αναπάντεχα πάλι
βυθίζονται μέσα σου
σαν είδωλο μέσα σε είδωλο
σε είδα
να περνάς ,
πίσω απ΄τον καθρέφτη
με την πετσέτα
ριγμένη πρόχειρα
στα βρεγμένα μαλλιά