Δεν είμαι

Δεν είμαι εγώ του κόσμου αυτού
σου το χα πει
αλλά και το ξερες καιρό πριν από μένα
είμαι εγώ το βουητό  και ο αντίλαλος
της μηχανής  που μες τη νύχτα απομακρύνεται
το τελευταίο ακρωτήρι που περνούν
τα βραδινά και αργοκίνητα καράβια
με τα καμένα και παράταιρα λαμπιόνια
το τέλος της γιορτής κι οι  εραστές
οι σοφοί - τρελοί  και υπνοβάτες
οι σιωπηλοί του τρένου επιβάτες
είμαι οι λίγοι αλλά και οι πολλοί
όσοι δεν έχουνε ταυτότητα και ίσκιο
κι όσοι κουράστηκαν και ξέμειναν στο δρόμο
οι νέοι κι οι μεγαλύτεροι μαζί
οι προδομένοι που διψάνε για ζωή
όσοι θυμούνται και ξεχνούν την ίδια ώρα
οι ένοικοι και οι περαστικοί
οι μόνιμοι θαμώνες κι οι τυχάρπαστοι
το τελευταίο ποτό χωρίς τσιγάρο
τα μάτια σου στο ημίφως των κεριών
το χέρι σου στο στήθος που ακουμπάει
τα πόδια σου - κλαδιά γύρω από μένα
τα χείλη σου τα στήθη τα ιδρωμένα
τότε μπορώ να πω με σιγουριά:
αυτός εδώ είναι ο κόσμος ο δικός μου
κι εγώ είμαι αυτός που πυρπολεί κάθε βραδιά