Carthago delenda est?

Μέσα σε αυτές τις κρίσιμες, οριακές συνθήκες που διαμορφώνονται  εν μια νυκτί (μεταφορικά και στην κυριολεξία) είναι πολύ σημαντικό να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να μην αντιδράσουμε εν θερμώ. Σε αυτή τη γενικευμένη επίθεση - εστιαζόμενη σε εκάστοτε λυσσαλέα κατασυκοφαντούμενους επαγγελματικούς κλάδους - οφείλουμε να απαντήσουμε, αλλά όχι στη "λογική" της πρόκλησης σε μετωπική σύγκρουση.

Να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, προκειμένου να αλλάξουμε και τον κόσμο. Να ανοίξουμε νέες σελίδες δημιουργικής αντίστασης και θετικής αντι - πρότασης στην ισοπέδωση, στα αυτοδεσμευτικά διλήμματα. Τρόποι υπάρχουν, όσο υπάρχει διάθεση και φαντασία. Εξάλλου,  ο σκοπός δεν είναι να βρεθείς απέναντι από την κοινωνία αλλά μέσα και μαζί. Να συζητήσεις, να ενημερώσεις, να δώσεις παραδείγματα, να διδάξεις, αν θέλεις, μέσα από ένα άλλο ήθος:

Απέναντι στην πυγμή του "αποφασίζωμεν και διαττάσσωμεν", η δύναμη του διαλόγου και της ελεύθερης έκφρασης
Απέναντι στο "διαίρει και βασίλευε", η κοινωνία της συνεννόησης και της αλληλεγγύης
Απέναντι στον αυταρχισμό και τη βία (πραγματική και συμβολική), οι ανοιχτές διαδικασίες και η συλλογική δημοκρατία
Απέναντι στον "επαγγελματοσυνδικαλισμό", (ας μου συγχωρέσεις το νεολογισμό) η πρόκληση της προσωπικής ευθύνης και συμμετοχής στα κοινά
Απέναντι στο φίμωμα και τον εκφασισμό, ο ορθός λόγος και ο πλουραλισμός
Απέναντι στην απαξίωση και τη χολή, οι προτάσεις και η προσέγγιση του "άλλου"
Απέναντι στην περιχαράκωση η ανθρωπιά και η δεκτικότητα
Απέναντι στο λίγο της ιδιωτείας (και του "κάθομαι στ' αβγά μου") η ανθρώπινη σχέση και η κοινωνία των προσώπων

Δεν υπάρχουν χαμένες ευκαιρίες. Να εστιάσουμε στο τι μπορούμε να κάνουμε ανατρέποντας θετικά τα δεδομένα και όχι στο πώς κοντόφθαλμα "μπορούμε" να περιχαρακωθούμε. Το πρώτο δημιουργεί προοδευτικά ρεύματα και προοπτική, το δεύτερο αναπαράγει αδιέξοδα και συντηρητισμό.