Ένοικος

Ενυπάρχεις κι ενοικείς
μέσα μου,
φοβισμένε μικρέ αστέ
αποδομημένε επαναστάτη
της ρεκλάμας και του τίποτα,
γενικώς και ειδικώς

Πόσο σε μισώ
Πόσο με κατέχεις
ολοκληρωτικά δεσμεύοντας
τον κάθε ανεπαίσθητο παλμό
μιας λάθρα ζωτικής αντίδρασης
μιας υπογείως βίαιης αντίστασης

Αλλά, προς θεού
είπαμε,
μη μολέψουμε το ύφος
και την πόζα
μ' ανοίκειες εκφράσεις,
ασθμαίνουσα οργή
και ίδρω ρυπαρό της πλεμπαγιάς

Ωστόσο κι εσύ,
μικρέ εαυτέ,
θα 'χεις μερίδιο στη θλίψη
των γκρεμισμένων τροπαιούχων.
Οποία προνομία
στης ιστορίας την ανάδραση
να είσαι κι εσύ
ένα απ' της ήττας τα σημαίνοντα