Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηλικιωμένη στη μπαλκονόπορτα

Ηλικιωμένη στη μπαλκονόπορτα
δεν ξέρω αν παρατηρεί
ίσως να θυμάται
ίσως να μη θυμάται πια
πιο πάνω
ανεβαίνοντας Τοσίτσα
μου φάνηκε πως είδα
τον σύντροφο Φελέκη
κάπως πιο συρρικνωμένο
οχι όμως στην αρχαία
τρίκυκλη μπεμβέ
αλλά σ' ένα παπί τρισάθλιο
νομίζω αυτός'
θα μας έχει αφήσει χρόνους
στην Ερεσσού 
αποτυχημένη πρώτη συνέρευση
δεκαετίες πίσω
μόλις χτες
σ΄αυτή τη γειτονιά
συσσωρεύονται μνήμες
γκράφιτι μαύρα αφίσες και συνθήματα
στις εισόδους των καταστημάτων
κορίτσια καπνίζουν στριφτά τσιγάρα
εμείς χορτάσαμε καπνό
και τέλος από αυταπάτες
οι δρόμοι άλλαξαν
τα σπίτια κρύφτηκαν
πίσω από φεγγίτες στη σκεπή
οι μέρες κοντύνανε
στο ανάστημα του επιτρεπτού
απολυτήριες εξετάσεις
φροντιστήριο στην Κωλέττη
οι δρόμοι σκεπάστηκαν
οι διαδρομές έμειναν ίδιες
τα βήματα βαρύνανε
κι έρχεται λέει
νέος χρόνος
ούτε να το συζητάς
κάποτε έγραφα κάρτες Χριστουγέννων
κάποτε ήσαν δυνατότητες
που η υλοποίησή των
καθυστέρησε τραγικά
ως το αναπόφευκτο 
abort mission 
το προτσές του ιστορικού υλισμού
που μας πήρε και μας σήκωσε
και δεν κατάλαβες μία
σύντροφε
άμε τώρα στην αποχέτευση του γιουτούμπε
και καλή ψυχή στα στερνά
ηλικιωμένη στη μπαλκονόπορτα
πες μου 
σε τι πιστεύεις
τι περιμένεις
κι αν έρχεται ποτέ κανείς








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις