Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

σχεδιαζω

 


Σχεδιάζω έναν φόνο

τον προβάρω κάθε μέρα

στον καθρέφτη

έχω το θύμα

μου λείπει ωστόσο

ο δράστης

επίσης δεν πληρούται

η ειδική υπόσταση του εγκλήματος

όλα τα στοιχεία

και οι υποκειμενικοί

ψυχολογικοί παράγοντες

αντί να συγκλίνουν

διαλύονται στην ασάφεια

βαίνωμεν καλώς

όλα καλά ορισμένως

σταθερά και διαγραμμένα

έως την κρίσιμη ώρα

της απόδρασης

τι λέω;

και ποιος νοιάζετα

αλήθεια

έχω τη λύση

ναι σου λέω

την έχω εδώ

διπλωμένη κάτω απ’ τα χαρτιά μου

κάτω απ’ τα βρεγμένα φτερά μου

σε αναμονή

εν επικυρώσει

όλα πληρωτέα επί τη εμφανίσει

αν κάτι στο τέλος

αυτή η αναμονή θα εμφανίσει

πληρωτέα πάντως

αυτό δεν αποφεύγεται

το πιάνεις,

ε;

Σπάνιες και εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες, σπάνιο ταλέντο, όπως και ο πατέρας του, σπάνια, τραγική μοίρα. Τι να κλάσουν οι Nirvana κι οι Oasis μπροστά του;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις