Άλλη μια σοβαρή ανάλυση τεκμηρίωσης των... αυτονόητων. Κι όμως, η συστηματική προπαγάνδα για τον αντιπαραγωγικό και ζημιογόνο δημόσιο τομέα καλά κρατεί. Τι στιγμή που το ποσοστό ιδιωτικής συμμετοχής για την παροχή υπηρεσιών υγείας ήδη έχει αυξηθεί, τη στιγμή που η αποδιάρθρωση της δημόσιας παιδείας ανοίγει διάπλατα την πόρτα στους επιχειρηματίες (αλήθεια, παιδεία και επιχειρηματικότητα, δύο τόσο ασύμβατες έννοιες που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να συγκλίνουν), τη στιγμή που χιλιάδες είναι ήδη ανασφάλιστοι, τη στιγμή που και η περίοδος χορήγησης του επιδόματος ανεργίας περικόπτεται (ε, κουτσο - ζήσε πέντε μήνες και μετά στον Καιάδα). Τη στιγμή που η μεγαλύτερη κοινωνική καταστροφή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εδώ, εμείς ανεχόμαστε ακόμα να μας κουνάνε το δάχτυλο αυτοί που θα έπρεπε να απολογούνται. Αλλού (βλ. Ισλανδία) το κοινωνικό κίνημα, αφ΄ενός, απαίτησε και επέβαλε δικαιοσύνη, αφ΄ετέρου, διαμόρφωσε συμμετοχικά νέες δομές λήψης αποφάσεων και διαχείρισης των δημοσίων. Εμείς, κοιτάμε το δάκτυλο και καγχάζουμε που, επί τέλους, το κακό δημόσιο τιμωρείται. Καθυστερημένος Θατσερισμός του χειρίστου είδους σε κάθε επίπεδο και - το χειρότερο - με τους πολιτικο- οικονομικούς απολογητές του εν εξάρσει...
Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου