Άλλη μια σοβαρή ανάλυση τεκμηρίωσης των... αυτονόητων. Κι όμως, η συστηματική προπαγάνδα για τον αντιπαραγωγικό και ζημιογόνο δημόσιο τομέα καλά κρατεί. Τι στιγμή που το ποσοστό ιδιωτικής συμμετοχής για την παροχή υπηρεσιών υγείας ήδη έχει αυξηθεί, τη στιγμή που η αποδιάρθρωση της δημόσιας παιδείας ανοίγει διάπλατα την πόρτα στους επιχειρηματίες (αλήθεια, παιδεία και επιχειρηματικότητα, δύο τόσο ασύμβατες έννοιες που προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να συγκλίνουν), τη στιγμή που χιλιάδες είναι ήδη ανασφάλιστοι, τη στιγμή που και η περίοδος χορήγησης του επιδόματος ανεργίας περικόπτεται (ε, κουτσο - ζήσε πέντε μήνες και μετά στον Καιάδα). Τη στιγμή που η μεγαλύτερη κοινωνική καταστροφή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εδώ, εμείς ανεχόμαστε ακόμα να μας κουνάνε το δάχτυλο αυτοί που θα έπρεπε να απολογούνται. Αλλού (βλ. Ισλανδία) το κοινωνικό κίνημα, αφ΄ενός, απαίτησε και επέβαλε δικαιοσύνη, αφ΄ετέρου, διαμόρφωσε συμμετοχικά νέες δομές λήψης αποφάσεων και διαχείρισης των δημοσίων. Εμείς, κοιτάμε το δάκτυλο και καγχάζουμε που, επί τέλους, το κακό δημόσιο τιμωρείται. Καθυστερημένος Θατσερισμός του χειρίστου είδους σε κάθε επίπεδο και - το χειρότερο - με τους πολιτικο- οικονομικούς απολογητές του εν εξάρσει...
είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου